Gezien de allesbehalve positieve weerberichten, arriveren alle bedevaarders gewapend met regenkledij en paraplu. De autocar, ditmaal van de maatschappij Arizona, rijdt stipt op tijd het Mechelseplein op. Met 40 bedevaarders waaronder een drietal rolstoelgebruikers, bereidwillig opgehaald door vrijwilligers, zet een uiterst vriendelijke en gedienstige chauffeur Bert, koers naar ons eerste reisdoel Leuven.
Onder een stralende zon bezoeken we het Damiaancentrum in Sint-Antoniusberg waar de gegadigden wat kunnen rondneuzen in het winkeltje en wat kaarsen of iets anders kopen. Later krijgen we een stemmige Eucharistieviering in de Sint-Antoniuskapel met liefst drie priesters, pastoor Scheelen, pater Herman en pater Goethals. Een bezoek aan de crypte met het graf van pater Damiaan is door middel van een ingenieuze traplift ook mogelijk voor onze rolstoelgebruikers.
Dankzij onze behulpzame chauffeur verloopt het in- en uitstappen voor de rolstoelen zeer vlot en nog steeds met de zon als bondgenoot rijden we voor het eetmaal naar Brasserie 500 in Heverlee. Ondanks de vlotte bediening van een toch wel overvloedige maaltijd, geraken we hier wel wat achter op onze geplande uurrooster.
Tremelo wordt verwittigd en zo’n 30 minuten later dan voorzien zet onze chauffeur ons af aan het museum. Twee enthousiaste gidsen loodsen ons gezelschap doorheen het museum en ondanks herhaaldelijk aandringen om de rondleiding wat in te korten, weten de heerschappen van geen ophouden. Noodgedwongen moeten we de gelegenheid tot napraten op de Grote Markt van Mechelen afgelasten indien we op een deftig uur in Antwerpen willen aankomen.
Het was sowieso al een vermoeiende dag geweest en misschien kan er op het Mechelseplein nog wel een pint gedronken worden. Een stortbui bij het binnenrijden van Antwerpen doet iedereen naar zijn paraplu grijpen maar eens de autocar een plaats gevonden heeft, is de regen weer verleden tijd zodat die attributen weer kunnen opgeborgen worden.
Het is toch weeral later dan gedacht en die pint zal voor een volgende keer zijn.
Bij leven en welzijn tot volgend jaar!
Clarisse
P.S. Het schijnt in Antwerpen fameus geregend te hebben waar wij steeds de zon als bondgenoot hadden. Moraal van het verhaal: meegaan met de bedevaart van Ziekenzorg!