sint-jorisparochie antwerpen

Jozua 5,9a.10-12

Voor het eerst vieren de Israëlieten het paasfeest in het ‘beloofde land’. In de paasnacht zijn zij weggetrokken uit Egypte. Veertig jaar later nadert de uittocht zijn voltooiing: een nieuwe viering van het paasfeest markeert nu de overgang van woestijn naar beloofde land.’ Voortaan krijgen de Israëlieten geen manna meer; zij eten gedurende heel het jaar wat het land voortbrengt.’ Jozua 5,12.

Het boek Jozua is vooral een bezinning op de blijvende waarde van het ‘beloofde land’ als goddelijke gave en menselijke opgave voor Israël, maar ook voor ons in deze vastentijd. Ook de spiritualiteit van de Andesbevolking nodigt ons uit tot bezinning over die gave en opgave...

Lucas 12,1-3.11-32

Vandaag horen we over de erbarmende vader. Met ruimhartige liefde geeft hij zijn twee zonen die allebei verloren gelopen zijn in hun eigen manier van leven, een nieuwe kans.
De één krijgt de ruimte om weg te lopen en zijn erfdeel erdoor te jagen. De ander krijgt de ruimte thuis te blijven, zich superieur te voelen en wrok te koesteren als zijn broer met open armen wordt ontvangen. De vader komt hun beiden tegemoet  met vreugde en tederheid. Zijn liefde is grenzeloos. Ja: ‘er moet feest zijn!’

Zijn wij als rijke landen ook niet de verspillers van ons erfdeel? De duurzame ontwikkeling die de inheemse gemeenschappen op de Altiplano tot stand brengen verdient ruimschoots onze steun. Niet enkel financieel, maar ook door de eisen voor een rechtvaardig klimaatakkoord te onderschrijven.
FC